Stadsschouwburgblog

Zaterdagmiddag 22 november. Met mijn lief neem ik de tram naar het Lloyd Hotel waar de voorstelling Call Cutta in a box van het Berlijnse gezelschap Rimini Protokoll speelt. Een coproductie van de Culturele Ambassade, het India Festival en de schouwburg. Nadat we ons gemeld hebben bij de receptie worden we vriendelijk verwezen naar de vierde verdieping. “Aan het eind van de gang zit een meisje achter een computer, zij helpt u verder”. Het voelt onmiddellijk als een weekend samen weg in eigen stad. Op de vierde verdieping worden we opgevangen en krijgen we beiden een eigen kamer toegewezen. Tot zover het weekendje samen weg.

Ik open de deur van kamer 417 en zie een bureau met een computer en telefoon, een wastafel en een comfortabel ogend bed. Vrijwel direct gaat de telefoon en ik ben in gesprek met iemand met een sympathiek Indiaas accent. “Hello, this is Surjodo from Calcutta speaking, I work for Descon limited, please make yourself comfortable and take of your shoes” Met een licht gevoel van ongemak doe ik mijn schoenen uit en ga op bed liggen, de telefoon nog in mijn hand. We wisselen wat gegevens en ervaringen uit en langzamerhand leer ik de persoon aan de andere kant van de wereld een beetje kennen. Naast zijn werk als callcenter telefonist blijkt hij ook theaterregisseur te zijn. De illusie die ik me had gemaakt over het saaie, onderbetaalde werk in een callcenter blijkt niet helemaal juist. Hij heeft een chauffeur, een schoonmaker en woont in een mooie wijk. “Please close your eyes and tell me what you see” Ik vertel hem dat ik voornamelijk abstracte figuren en felle kleuren zie. “Daniel, you have an acid mind, you should come to Goa”.

Terug naar de realiteit: “Can I make you some tea?” De waterkoker schiet aan. Alle apparaten in de hotelkamer blijken verbonden met de computer en Surjodo heeft daarmee de controle over mijn verblijf. Op zijn commando gaat er een ventilator draaien en klinkt er muziek uit de radio. Na typisch Indiase en Nederlandse liedjes voor elkaar gezongen te hebben vraagt hij me om achter het bureau te gaan zitten en een code op de computer in te tikken. De webcam gaat aan en plotseling zitten we oog in oog met elkaar. Het uur vliegt voorbij en al snel staat er “5 minutes left” op mijn scherm. We wisselen nog email adressen uit en dan is de ‘voorstelling’ alweer afgelopen. “Don’t forget to put your shoes back on” verschijnt op het scherm voordat ik Surjodo fatsoenlijk gedag heb kunnen zeggen.

Call cutta in a box is nog tot en met zondag 30 november te zien in het Lloyd Hotel.

Op de weblog http://call-cutta-in.blogspot.com/ kun je ervaringen lezen van de callcenter medewerkers.

Meer dan 500 Amsterdamse kinderen gingen vorige week op ontdekkingstocht door de schouwburg. Achter het toneel, in de orkestbak, door de kleedkamer, langs de kantoren naar het 3e balkon en applaus halen op het toneel…

De ontdekkingstocht is een voorbereiding op de voorstelling Batte van Huis aan de Amstel/ Wederzijds. Het meisje Batte gaat in de voorstelling ook op reis. Ze heeft het gevoel dat ze iets of iemand mist. Op haar zoektocht komt Batte in werelden en tijden waar ze nog nooit is geweest.

Naast kijken en ontdekken speelden de kinderen zelf toneel. Ook onderzochten ze het effect van muziek op een toneelscène.

En er vonden stevige gesprekken plaats over thema’s uit de voorstelling.
Bijvoorbeeld over missen en heimwee

Missen is dat je iemand wilt zien en heimwee is dat je naar huis wilt.
Als ik mijn vriendinnetje met haar vader zie lopen dan heb ik zo’n gevoel.
Een trein kun je ook missen maar dan voelt t niet zo in je buik.
Een gevoel zit vaak in je buik of in je hart maar ook in je hoofd omdat je er steeds aan denkt.
Daar kun je ook hoofdpijn van krijgen.

Tot slot kregen ze van de theaterdocenten van Huis aan de Amstel een klein kompas om de weg niet kwijt te raken. En wensten ze elkaar toi toi toi voor hun ontdekkingsreis door het leven.

Dinsdagochtend 4 november. Terwijl de Stembureaus in de VS bijna opengaan is de Stadsschouwburg een bijenkorf van krioelende technici, kantoormedewerkers en vrijwilligers. Met man en macht wordt het American Breakfast voorbereid dat morgenochtend, als de definitieve uitslagen uit Amerika binnenkomen, in de grote zaal wordt geserveerd.

De rood pluchen stoelen zijn inmiddels verdwenen en maken plaats voor lange tafels waaraan straks 300 mensen een ontbijt van bagels, muffins en slappe koffie krijgen geserveerd. Vrijwilligers snijden blauwe en rode sterren uit om de lopers en tapijten mee op te fleuren en hangen het gebouw vol met Amerikaanse vlaggen.

Het kantoorpersoneel is bezig met het vervaardigen van placemats en de laatste productionele telefoontjes. Ondertussen brengt de leveranciers de bestelling: 700 bagels, 550 muffins 400 smoothies, 75 bakken cream cheese, 45 potten jam. Morgenochtend alleen nog liters, liters en liters Amerikaanse koffie zetten en dan wordt het vanzelf 9.00 uur en weten we of de eerste Afro-Amerikaanse president in de geschiedenis een feit is.