Stadsschouwburgblog

Heel soms, zelden, maar toch vaker dan je zou willen, borrelt die gedachte bij me op. Publiek dat laverend door de schouwburg haar weg moet vinden. De, soms, dure pakken en weelderige jurken van ons publiek ontsnappen niet zelden aan een stoffige kalklaag doordat de aannemer het nodig vond ergens een muur te stuken, of weg te breken. Al pratend wandelt men over tijdelijke bruggen die de converserende mens moet behouden voor een potentiële, minimaal één ledemaatbrekende, val. Koffiedrinken doen we in ruimtes waarvan vroeger werd gevonden dat er slechts een derde van het totale gastenaanbod terecht kon. Het spoelwater van het drie derde aantal bezoekers lozen we in een tijdelijke container die buiten staat. Werknemers die dagelijks weer ergens in het pand doodlopen door een geplaatste muur of afzetting…

Tja, heel soms borrelt dan die gedachte op. Maar die is sneller verdwenen dan dat ie opkwam als je de vorderingen ziet en weet wat het eindresultaat zal zijn. Nog even doorbijten dan maar…

Nog niet eens zo heel lang geleden hadden we een prachtige entree en rotonde. Na een paar dagen boren, zagen en andere lawaaierige werkzaamheden is hij vrijwel onherkenbaar veranderd.

Achter de witte schotten zijn grote gaten gemaakt, dit schijnt nodig te zijn voor de ventilatiegaten. Deze gaten zijn enorm, zoals te zien is aan het koffiebekertje dat er in is gevallen.