Het weblog van Stadsschouwburg Amsterdam
Gisteren werd de 60 meter hoge hijskraan die in de nieuwe zaal was ingebouwd weggehaald. Speciaal voor deze enorme hijsklus werd een van de grootste hijskranen (85 meter hoog) van Nederland op het Leidseplein neergezet.
Deze tweede kraan tilde de eerste bouwkraan uit de nieuwbouw van de Stadsschouwburg.
De verbouwing is ondertussen ook doorgedrongen tot de ‘rotonde’ en de kassahal. Als eerste wordt de vloer eruit gehaald. Om te voorkomen dat de kroonluchter hierbij beschadigd zou kunnen raken, is hij in veiligheid gebracht. Strengetje voor strengetje moesten worden losgehaald en opgeborgen.
Vanavond treed de Nationale Reisopera bij ons op. Een groot gezelschap en een groot orkest. Omdat de schouwburg in verbouwing is, is er nog minder ruimte dan gewoonlijk. Op allerlei ongebruikelijke plekken zijn extra kleedkamers en badkamers gemaakt. Hier zijn de extra wastafels op het zijtoneel te zien.
Enkele malen per jaar gaat de Stadsschouwburg op ‘chique’, met het illustere boekenbal, maar zeker ook tijdens het gala van het Nederlandse theater. Afgelopen zondag werden bij ons de belangrijkste toneelprijzen van het jaar uitgereikt in het bijzijn van de gehele vaderlandse theatertop. Op het moment dat de genomineerden het gebouw in schreiden ziet het gebouw er keurig uit (voor zover dat mogelijk is door onze verbouwing).
Echter, in de uren hieraan voorafgaande is het een drukte van jewelste, staat overal troep en wordt er flink tegen deadlines aan gewerkt. Al vanaf 4.00 s’ochtends waren de eerste mannen bezig met de opbouw van het toneel. Soms denk je weleens; ‘al dat spektakel voor één avond, is dat nu wel nodig?’. Maar dan wordt het vanzelf avond. Drie minuten voor het gebouw opengaat worden alle karren in noodvaart weggereden en ziet het gebouw er prachtig uit.
De VIP’s worden dan opgevangen in een speciale foyer en terwijl de galajurken zich bij de garderobe verdringen en de zenuwen gieren door de kelen van de genomineerden gaat de avond van een leien dakje. Gasten en medewerkers hebben het zichtbaar naar hun zin. Tijdens het zaalprogramma wordt ons huisgezelschap, Toneelgroep Amsterdam, met prijzen overladen. Vantevoren werd er geschat dat het zaalprogramma maximaal 75 minuten zou duren (en vrijwel zeker korter). Belangrijk om te weten, omdat na het programma iedereen een glas prosecco krijgt aangeboden.
Maar ach, de winnaars gaan flink los tijdens hun speeches en ook Wende gooit er nog een extra nummertje tegenaan. Dus duurt het programma 30 minuten langer en kan ik helaas niet garanderen dat de prosecco overal ijs- en ijskoud was…. De rest van de avond wordt er flink gefeest op het toneel. Je kunt zeggen wat je wilt over acteurs, maar dansen kunnen ze. En als het ietsje rustiger wordt, dan betekent dit alleen maar
meer ruimte om flink met die voetjes van de vloer te gaan. Het was een mooie avond.
Drie uren voor de opening is het relatief rustig, hier in de kantine van de Stadsschouwburg. Op het toneel wordt het indrukwekkende decor van Romeinse Tragedies gebouwd. ‘Uitverkocht’, zegt het Parool, maar dat is niet zo. Er zijn nog kaarten genoeg op het moment. Zei Joop van den Ende tijdens zomergasten niets iets met de strekking; ‘Als iets flopt is dat niet erg. Maar wat ik wel erg vind is wanneer er voor iets goeds zeven kaarten niet verkocht worden’ ? Ik moet de uitzending nog even nazien op internet om te horen wat hij precies zei. Ik wilde de uitzending dolgraag zien maar heb momenteel niet het geduld voor uren televisie. Zijn uitspraak heeft in ieder geval zeker betrekking op Romeinse Tragedies; dat zou iedereen toch echt moeten zien. Het decor alleen al voorspelt een opwindende theatermarathon.
Mijn hoofd is continu bij de openingsspeech straks om 19.00 uur in datzelfde decor. Het enige dat mij deze dagen echt afleidt is Sarah Palin, die ik helemaal geen ruimte in mijn hoofd gun. Vanmorgen in alle vroegte heb ik met mijn jongste dochter op schoot alle zender langsgezapt in de hoop dat iemand haar speech een grote tegenvaller zou noemen. Maar het tegendeel blijkt waar. Ze heeft grote indruk gemaakt en daar baal ik oprecht van. Eerder deze week was ik bijna tot tranens toe geroerd door Obama; nu word ik steeds nerveuzer van die stomme verkiezingen.
Maar goed; nu focussen op vanavond. Els Swaab, voorzitter van de Raad voor Cultuur spreekt, daarna onze juryvoorzitter Raoul Heertje en Liesbeth Coltof sluit af met de Staat van het Theater 2008. Dat belooft een prachtig en persoonlijk betoog te worden.
Ik heb steeds de neiging om ook iets te gaan zeggen. Voor een politicus valt aan een lobby voor de kunst nauwelijks eer te behalen en van de vurig gewenste extra 26 miljoen kun je nog geen afslag langs de A1 aanleggen; voor de theatersector zijn de gevolgen van de huidige keuzes bepaald niet gering en soms zelfs dramatisch. Zo ken ik gezinnen waarbij beide ouders hun baan verliezen als gevolg van het ‘meer voor minder’ beleid. Ik vind dat er zorgvuldig met onze grote regisseurs als Theu Boermans moet worden omgegaan. Ik vind dat er een masterplan kunsten moet worden bedacht dat echt iets verandert aan de manier waarop wij in dit land met kunst omgaan. Ik vind… Maar vanavond gaat het niet om mij en hou ik het kort en zakelijk. Ik vertrouw volledig op Liesbeth Coltof. Ze doet het vast super.
Nu alleen nog bedenken welke openingsmuziek ik wil draaien. Toch maar iets van de Democratische Conventie ? ‘Don’t stop thinking about tomorrow’, zit alvast in mijn tas.
