Stadsschouwburgblog

Spullen gevonden van Royaards tijdens de verbouwing.

De Stadsschouwburg de Parelschool heeft geadopteerd.
artikel eilander

Bijna alle groepen die tijdens het Holland Festival en Julidans spelen komen uit het buitenland.

Na de opbouw volgen eerst repetities om onder andere aan de zaal, de schuine toneelvloer en akoestiek te kunnen wennen. Absolute stilte vereist!

Aan de andere kant wordt er hard aan de nieuwe Rabozaal gewerkt met pneumatische hamers en staalwerk, in het voorgebouw worden er muren weggehaald, damwanden geslagen en liftkooien geplaatst. Het personeel van de Stadsschouwburg woont in tijdelijke kantoorruimtes op de bovenste verdieping in het voorgebouw en komen daar alleen nog maar via een route die door de gang achter het toneel loopt.

Stilte vereist… Lang van tevoren is er met onze technische dienst en betrokken aannemers afgesproken wanneer het stil moet zijn. Maar op die momenten willen ze vaak nog “even iets af maken of weten ze van niets” of loopt eigen personeel achter door de gang of heeft verplaatst het gezelschap de repetitie een uur naar voren, dus buiten het stilteschema

Het resultaat is dat veel mensen van theatertechniek, technische dienst en het Holland Festival op dat soort momenten door het gebouw en de nieuwbouw rennen om op zoek te gaan naar waar nou dat radiogeluid vandaan komt. Ondertussen regelmatig theater op de gang waar regie en acteurs die schreeuwen dat je zo echt niet kan werken en of dat niemand weet dat hier hard gewerkt wordt. Af en toe is de toon scherp maar vaak na de eerste voorstelling is er alweer veel begrip voor de situatie en zijn ze ook wel weer benieuwd wanneer de nieuwe zaal en stadsfoyer klaar zullen zijn.

Toch is de bouw op verschillende plaatsen soms stil gelegd om elk storend geluidje te voorkomen op toneel…

Dubbelklik op de foto voor een grote afbeelding.

Donderdag ochtend 10 uur.
Alles staat klaar voor de generale repetitie.

We zijn er klaar voor, vanavond is de eerste voorstelling

Zaterdag was de laatste voorstelling van Teatro de Ciertos Habitantes.
Voor deze voorstelling was er op de toneelvloer ruim 15 kuub zand gestort voor het paard dat in de voorstelling meedeed.

Zondag hebben de technici van de Stadsschouwburg in samenwerking met het Holland Festival het zand weggehaald (al ligt er nog wat zand naast het Americain). Daarna zijn alle stoelen uit de zaal gehaald en is er een contravloer gebouwd zodat de toneelvloer doorloopt in de zaal. De volgende voorstelling is Quartett met Barbara Sukowa en Jeroen Willems waar het decor bestaat uit een tafel van 24 meter lang.

Vrijdagavond was wat mij betreft een voorlopig hoogtepunt in het Holland Festival. Een drukke dag, met veel verkoop voor heel veel voorstellingen tegelijk op een avond. We hadden Jaap en Monika van Tickets.com uitgenodigd om hier naar de Mexicaanse voorstelling te komen kijken. Maar Jaap gaf de voorkeur aan voetbal (en met hem vele anderen), dus Monika kwam met een vriendin. De voorstelling was prettig gestoord, interessant en mooi. Het paard deed het fantastisch. De castraat zong mooi, en de siamese tweeling was een amusante spreekstalmeester. De hele zaal liet zich mooi beetnemen door de boze bezoeker (die uiteraard bij het gezelschap hoorde) en liet zich vervolgens meeslepen in de Franse Revolutie, die uitmondde in een broodjesgevecht tussen acteurs en publiek.

Iedereen verliet in een opperbest humeur de zaal, en belandde vervolgens middenin de tweede helft van Nederland – Frankrijk op de tv-schermen in de rotonde. Het tweede doelpunt viel net. En in de tijd dat ik wat te drinken haalde bij de bar waren we alweer twee doelpunten verder. Het o zo cultureel verantwoorde publiek stond na de foodfight nu ook lekker mee te joelen met het voetbal. Het was nog lang heel rumoerig en heel gezellig in de schouwburg.

Het weekeinde was relatief rustig. Zaterdag was Jildiz ziek, en zondag had ik zomaar een hele dag vrij. Zondag kwam ook het bericht dat Kees Fens was overleden. Aan hem is vanavond in het Muziekgebouw aan het IJ een thema-avond gewijd, met de première van een documentaire over zijn leven. De avond gaat, in overleg met de familie, gewoon door. Door de aandacht in de media is er nu ook meer belangstelling voor deze avond, dus de bestellingen via internet stromen binnen. Zo gaat dat dus.

Het festival nadert zijn einde. Er komt wellicht een extra voorstelling van Quartett hier in de schouwburg. Dat zou mooi zijn, want daar is nog veel belangstelling voor. De online wachtlijst hiervoor is inmiddels geopend op de site van het Holland Festival. Mensen die zich hierop inschrijven krijgen straks als eerste de kans om kaarten te kopen.

De zaal wordt ondertussen omgebouwd voor deze voorstelling. Een mooi moment om het blog-stokje over te dragen aan de collega’s van theatertechniek.

Na het festival vertrekt Jildiz naar haar boerderette in Frankrijk, en wij doen nog even Julidans, de seizoensverkoop en de abonnementenverkoop. Verschil moet er zijn J.

Het moet een heel raar gezicht zijn geweest gisteren in Paradiso. Naast de kolossale deurwachters van Paradiso stond ineens een lange slungel in een Holland Festival T-shirtje kaartjes te controleren. Voor het lang verwachte concert van Mike Patton met het Metropole orkest waren via twee kanalen kaarten verkocht: 325 stuks via het gebruikelijke popconcert-netwerk van Ticketservice, en 325 via “onze” Holland festival Ticketservice. De last van de controle van onze eigen kaartjes rustte op mijn iele schoudertjes, de brede heren van Paradiso deden de reguliere tickets.

Voor ons was vooral de vraag of de scanner het zou doen. Die deed het gelukkig wel, maar niet met de snelheid die daar eigenlijk nodig was. De deur ging er pas een half uur voor aanvang open, zodat er vooral veel mensen tegelijk naar binnen wilden. De professionals van Paradiso zorgden voor een vlotte splitsing van het publiek, zodat de juiste mensen bij de juiste scanners terecht kwamen. Dat was ook wel leuk om te zien, want het betrof ook duidelijk twee verschillende publieksgroepen. De Paradiso-rij bestond vooral uit rockpubliek (Mike Patton is/was vooral bekend als zanger van Faith no More), de HF-rij was heel wat diverser, met ook opvallend veel ouder publiek.

De bedrijfsleider van Paradiso was uiterst ontspannen en meedenkend, maar de verantwoordelijke programmeur van de avond zag onze aanwezigheid met de scanner in zijn muziektempel toch vooral als een vertraging. Om vijf voor half negen begon hij al nerveus te zeggen dat ze toch echt moesten gaan beginnen, en of de inloop niet wat sneller kon. Terwijl er nog volop publiek op het gemakje aan kwam lopen, en er nauwelijks een rij was.

Nog een paar nummertjes naar het concert gekeken. Een enorm orkest dat driekwart van de zaal in beslag nam, met daar middenin Mike Patton in stemmig zwart pak en maffioso kapsel. Mierzoete Italiaanse kitsch en spaghettiwesternmuziek. Leuk en lekker, maar toch maar naar huis gegaan. Op de scanner bleek ook het spelletje jaw-breaker te zitten. En dat is uiterst verslavend……..

Weken keken we er naar uit, en vanochtend was het dan eindelijk zo ver: het paard stond in de gang. Die zin is natuurlijk te flauw voor woorden, maar daarom gebruiken we hem juist.

De Duitsers hebben het pand verlaten, en de Mexicanen van Teatro de Ciertos Habitantes zijn binnen. Met een paard dus. Dat paard is overigens gewoon een Nederlandse hengst met de naam Librero. En vanochtend kwam Librero wennen aan de gang en het podium. Op het podium is gisteren een enorme hoeveelheid zand gestort. De Mexicaanse acteur die in de voorstelling op het paard rijdt heeft al enkele dagen met Librero in de manege geoefend; en vandaag werden de eerste proefrondjes op toneel gereden. Dat zag er uiteraard weer prachtig bizar uit. In de orkestbak werd ondertussen de klavecimbel gestemd, in de coulissen werd een kanon gebruiksklaar gemaakt; denk daar nog een Siamese tweeling en een castraatzanger bij, en je hebt de ingrediënten van wat ongetwijfeld een zeer barokke voorstelling gaat worden. Woensdag, vrijdag en zaterdag te zien. Komt allen kijken!

filmpje van het paard >>paard1

De ticketprinters van de Westergasfabriek zijn vanochtend door een monteur omgebouwd van serieel naar parallel. Geen idee wat dat inhoudt, maar nu zouden ze het nog beter moeten doen bij de kassa’s op locatie. Daar is Emio Greco dan weer bij gebaat, die vanaf vrijdag twee nieuwe voorstellingen in de Zuiveringshal presenteert.

Vanmiddag komen Monika en Jaap van Tickets.com , het bedrijf dat onze kassasoftware levert, uit Den Haag langs om een nieuw projectje te testen: tickets scannen op locatie.

Sinds een jaar verkoopt de Stadsschouwburg via de website kaarten die de klant zelf thuis uit kan printen. Deze e-tickets worden vervolgens op de avond van de voorstelling aan de deur gescand. De scanners die we daarvoor gebruiken communiceren draadloos met de kassa om de gegevens te controleren. Maar als we voor het Holland Festival e-tickets verkopen voor een voorstelling elders, werkt deze communicatie uiteraard niet. We gaan dus proberen de ticketgegevens uit de kassa in de scanner te laden, zodat de scanner meegenomen kan worden naar de deur van bijvoorbeeld Paradiso. Het zoveelste experiment van ons op het terrein van het misbruiken van de mogelijkheden van de geautomatiseerde kaartverkoop. We zijn benieuwd……

Dit weekeinde werden Jildiz en ik betrapt op het dragen van bij elkaar passende kleding. Dat was niet bewust op elkaar afgestemd, en zelf zagen we het niet eens, maar de collegiale omgeving dus wel. Nu gaan we weliswaar al twee jaar door het leven als de “Jut en Jul van het Holland Festival”, maar dat we ook al op elkaar gaan lijken kwam toch als een schok.

De aard van een festival is wezenlijk anders dan die van een theater. En onze karakters sluiten daar wonderwel bij aan. Als het festival de sprint is, dan is het theater de marathon. Waar Jildiz impulsief en snel is, ben ik meer bedachtzaam en van de lange adem. En onder de juiste omstandigheden vult dat elkaar perfect aan, en zijn we samen meer dan de som der delen. Maar als de druk toeneemt en er crisissituaties ontstaan, wordt “impulsief” ineens een “ongeleid projectiel” en komt “bedachtzaam” als “traag” over en hapert de machine een beetje. Maar als alle toestanden dan weer opgelost zijn, is er altijd weer de rosé om de verhitte gemoederen af te blussen.

De zaterdagavond verliep hier nogal hectisch en paniekerig. Soms moeten er gewoon teveel dingen tegelijk gebeuren, en zeuren er teveel mensen simultaan aan je hoofd. En dan wordt er wel eens wat vergeten. De gastenkaarten voor Bellevue waren zoek, en de zaalbezettingslijst voor het Bimhuis was niet verstuurd. En bij de Westergasfabriek was de vraag uiteraard of de printers het deze keer zouden doen. Hetgeen gelukkig het geval was, voor weer een weekeinde met volle zalen voor de Forsythe Company. Dus zoals altijd kwam alles weer goed. Ik zag nog een mooie arabische Richard III in Bellevue en Saskia en May zaten op het terras naast hun idool Mike Patton (nog te zien in het Holland Festival Journaal op uitzendinggemist.nl ; let op de etende dames in de aftiteling). Alleen Jildiz moest met een lekke band naar huis lopen…….