Stadsschouwburgblog

Nog een dag te gaan voor de opening van het Holland Festival. De spanning en stress stijgt. Een premiere brengt altijd de nodige spanning met zich mee, maar hierbij is het allemaal nog een graadje erger. De koningin komt op bezoek; daarvoor moeten extra maatregelen worden getroffen. De placering van het koninklijke gezelschap, op het balkon, verloopt volgens vaste regels. De placering van alle genodigden is ook een gevoelige kwestie. Er zijn verschillende categorieën gasten, in diverse gradaties van belangrijkheid. En onze indeling komt zelden overeen met de zelfinschatting van de gasten… Een premiere is altijd een goede graadmeter voor who’s hot en who’s not in de culturele wereld.

Om alle plaatsen goed te verdelen zijn we gisteren tot middernacht bezig geweest met reserveren. De hele nacht spookten de namen nog door onze hoofden.

Vanochten de laatste restjes erin gezet. De mindere goden, zullen we maar zeggen, zoals het eigen personeel van Holland Festival en Stadsschouwburg.

De vraag naar kaarten voor de openingsvoorstelling neemt ondertussen ook toe, terwijl alle drie de dagen vol zitten. Via de website van het Holland Festival kunnen mensen zich aanmelden voor de wachtlijst. Zodra er in een voorstelling kaarten vrij komen, krijgen ze daarvan bericht en kunnen ze als eerste daarin boeken. Zo gaan er vanmiddag waarschijnlijk zelfs nog wat kaarten voor de opening in de verkoop……

Hoe ingewikkeld kan het zijn om een kaartje te verkopen? Dat vragen veel mensen zich af. En dat valt ook niet zo makkelijk uit te leggen. De komende twee weken geven we een kijkje in de kassa, om te laten zien wat er allemaal nodig is om ervoor te zorgen dat u onbezorgd op uw stoel naar een mooie voorstelling kunt kijken.

Deze week is het extra druk. Zaterdag opent het Holland Festival met Happy Days bij ons in de schouwburg, met koninklijk bezoek; volgende week start de verkoop voor het Theaterfestival en moet het hele nieuwe schouwburgseizoen online verkoopklaar zijn. De verkoop van Julidans, ons eigen zomerse dansfestival, begint goed op gang te komen, en de eerste abonnementenbestellingen van het AUB komen binnen. Kortom, er is heel veel werk te verzetten!

Sinds vorig jaar faciliteert de kassa van de Stadsschouwburg de complete centrale kaartverkoop voor het Holland Festival. Niet alleen de voorstellingen binnen de schouwburg zijn hier te koop, maar ook die voor Holland Festivalvoorstellingen op alle andere locaties. Een voor de kassa tamelijk ingrijpende operatie, die vorig jaar door de flexibiliteit van de techniek en vooral van het personeel goed verlopen is, en dit jaar door de ervaring nog beter gaat.

Vanochtend bij binnenkomst meteen met een onaangename verrassing geconfronteerd. De voorstelling Happy Days wordt op dit moment opgebouwd. Zes vrachtwagens vol decorstukken. En vannacht is kennelijk besloten om het decor over de podiumrand de zaal in te schuiven. Met als gevolg dat een of meerdere rijen voor in de zaal niet verkocht kunnen worden. Terwijl we dat nu juist wel gedaan hebben. We moeten dus mensen gaan verplaatsen……..

De openingsvoorstelling van het Holland Festivakl is dit jaar ‘Happy days’. Daarvoor kwamen er zes vrachtwagens met het decor uit Londen. Het toneelbeeld bestaat uit enorme bergen. De zwaarste berg weegt 395 kilo.

Vandaag is de cameraserver binnengekomen. Een goed verstaander weet dan dat wij ons pand o.a. gaan beveiligen met IP-camera’s. Mooi spul, veel mogelijkheden, scherp beeld, touchscreen bij de receptie, leuk design, makkelijk te monteren, draait op Microsoft Windows…. Aai… Da’s jammer. Dan duurt zo’n dagje implementeren toch net even wat langer. Morgen gaan ze weer verder.

Eten, slapen, luiers, lachen…

Het is rustig deze morgen. Althans. Voor het eerst deze week ben ik een ochtend afspraakvrij. De schade wordt vanmiddag overigens ruimschoots ingehaald door vier naadloos op elkaar aansluitende afspraken over de toekomstige stadsfoyer waardoor m’n weekend op z’n vroegst pas om 18:00 uur kan beginnen. Garderoberekken, horeca benodigdheden, camerabeveiliging, etcetera…

Gisteravond Indiaas besteld. Handigggg….. Straks maar de meest vrijstaande plekjes om de helaas verschillende vergadertafels zoeken.

Verbouwen in een pand als de schouwburg is één ding. Verbouwen in een schouwburg die doordraait is een heel ander verhaal. Waar gehakt wordt, is stof. Veel stof. Het dagelijkse gevecht om het gebouw weer schoon te krijgen voordat het publiek binnenkomt is er één die we af en toe bijna verliezen. Stofschotten, afspraken met aannemers en vroegtijdige schoonmaakacties ten spijt. Vandaag ook weer zo’n dag. Snel vergeten maar…

En dan zijn plots alle vrije dagen passé en begint het echte werk weer. Momenten die je inlevert bij de baas om van de zon te genieten, te spelen, te…. whatever, komen nu extra hard terug. Het werk ligt achter. De bouw loopt niet zoals het moet (welke bouw wel), switches gaan stuk, leveranciers komen allemaal tegelijk hun zaken implementeren, vergaderingen lopen uit, collega’s die…… zich gedragen als collega’s. Gelukkig schijnt de zon nog dan blijf je je nog een kleine beetje vrij voelen. Aan het werk maar weer..

Werken bij de schouwburg is dagelijks strijd leveren.

Vanavond op ’t fietsie naar huis. Van Morrison op de ipod. Alles coolllll… Tijdens het maken van ’t happie voor zoonlief glijdt de dag door je hoofd en krijgt alles een plekkie. En dan, telefoon van m’n kampmaat. Nee, ik heb de oorlog niet meegemaakt. Ik ga al jaren als staf met de LCKV kinderkampen mee. We zijn dit jaar hoofd van een kamp in La Roche waarvoor je uiteraard een hoop dient te regelen waaronder ook een kennismakingsweekend voor de staf. En daar heb je onderdak voor nodig maar de locatie waar we op gegokt hebben over twee weken is niet vrij… Chipssss.

Even flits door m’n hoofd om een weekend in de schouwburg te overnachten. Nee dus. Met tenten op een camping is de tweede optie die opborrelt. Alleen heb ik nog nooit in een tent gezeten zonder dat het regende. Uiteindelijk weet je dat je dicht bij een oplossing bent, de grijze massa draait op volle toeren, en als het dan bijna zover is… telefoon. Aan het soort ringeltje (ben heel technisch) hoor ik dat het de schouwburg is; Er is een probleem. De grote zaal is te warm. F#@! Weg idee.

Gelukkig is de schouwburg technisch hoogstaand en soms zelfs vooruitlopend. Bijna alles is vanaf thuis d.m.v. een laptop op te lossen. Zo ook nu. Vijf minuten later kan het denkproces een herstart maken. Waar moeten we in godsnaam met 15 stafleden naartoe. En is het denkproces weer volop draaiende; Lawaai uit de tuin. Het mannetje van krap 14 maanden is de zandbak zat. Hij moet naar bed. Een half uur later is ook dat een feit. En nu: stafleden… M’n telefoon piept. Nieuwe schouwburgemail. Problemen op de bouw mailt m’n collega, en hoewel het de bedoeling is dat je dat morgenochtend bekijkt zit het direct in je systeem. Daar gaat weer een half uurtje overheen denk je dan. Uiteindelijk kan dan aan het kampprobleem worden gewerkt. X-files the movie op TV. Shit…

Bij de schouwburg bén ik iemand. Dat heb je kunnen lezen. Maar in m’n echte leven dus ook. Partner, papa, schrijver, muzikant, eikel, wazig, maar altijd mezelf. Een stoere vent dus, maar een watje in de buurt van dit ventje. (de rechter op de foto that is…)

M’n vriendinnetje is vandaag jarig. De schouwburg is plots ondergeschikt. Eerder weg, samen met ’t kereltje een brief gemaakt. Mijn naam eronder, en de hand-stempel van Sasha, kadootje d’r bij. Snel naar huis. Knuffeltijd!