Stadsschouwburgblog

Zondagochtend, op de fiets op weg naar de schouwburg.
De zon schijnt, alle terrassen zitten vol maar ik maak me zorgen.
Vanavond neemt Urban Myth de schouwburg voor een dag over en presenteren we het programma ‘Ich bin ein Berliner’. Geen traditioneel toneelstuk dat je ziet vanuit het rode pluche, maar een performance avond. Een programma met korte voorstellingen door het hele gebouw. Vanaf het moment dat je binnenkomt waan je je in een andere wereld, dit alles geïnspireerd op Berlijn.
De zorgen die ik me op de fiets maak hebben niets te maken met het programma. De voorbereidingen liepen goed, de voorstellingen die er staan ben ik trots op en iedereen staat in de startblokken er weer een geweldige avond van te maken.
De zorgen hebben te maken met het weer. Hoewel ik een grote liefhebber van de zon ben, hou ik niet van mooi weer als Urban Myth moet spelen. Na een lange winter verkiezen veel mensen Vondelpark, tuin of terras boven de schouwburg op een mooie lentedag.
Ik heb visioenen van acteurs die voor een halve man en een paardenkop hun voorstellingen spelen.

In de schouwburg aangekomen is de opbouw van de avond in volle gang. Iedereen is hard aan het werk en halverwege krijg ik een telefoontje van Melle, de directeur. Ook hij is op een bootje aan het genieten van de lente. En enigszins bezorgd meld ik hem dat alles goed gaat.
De dag verloopt zonder problemen. De opbouw is op tijd afgerond, de doorlopen lopen gesmeerd en met een gerust hart kunnen we aan het diner beginnen.
Omdat ‘Ich bin ein Berliner’ een eenmalige performanceavond is, heerst er tijdens het eten een gezonde spanning. Buiten straalt de zon nog steeds.

Iets over acht gaan de deuren open en alle zorgen blijken voor niets te zijn geweest.
Het is overvol! Het publiek wordt verdeelt in Oost en West. Vrienden die samen zijn gekomen, worden gescheiden om afzonderlijk van elkaar de eerste helft van het programma te zien. Joy Wielkens zingt en vertelt verscheurend het verhaal van Christiane F. Kirsten Mulder belichaamt in haar monoloog de decadentie Wouter van Oord vertelt tergend pijnlijk zijn visie op de stad en Gurkan Kucuksenturk probeert wanhopig vast te houden aan het collectief. Vier monologen en vier keer glim ik van trots. De avond word afgesloten door Sven Ratzke. Humoristisch en ontroerend. Ondertussen wordt er druk gezocht naar extra stoelen om iedereen te laten zitten.

Moe maar voldaan rol ik diep in de nacht mijn bed in. Ik ben gelukkig, het publiek heeft een mooie avond gehad en het feestje na afloop was erg gezellig.
Snel nog vier uur slapen en dan op weg naar Groningen. Over tien uur beginnen de repetities voor mijn nieuwe voorstelling in samenwerking met het Noord Nederlands Toneel.
No rest for the wicked! denk ik terwijl ik in slaap val.

Dinsdagmiddag spreek ik Max van Engen van Toneelgroep Amsterdam. Wij nemen de eerste planning voor seizoen 2009-2010 door. Het eerste volledige seizoen waarin Grote Zaal en Rabozaal bespeeld gaan worden. Het is nog een beetje puzzelen, want ook de Melkweg heeft zijn 60 favoriete dagen in de Rabozaal doorgegeven. Max en ik bespreken data en blokjes, hebben het nog nauwelijks over het nieuw repertoire en de hernemingen. Maar het wordt een vol seizoen, met veel premières, mooi coproducties en hernemingen. Het is nog ver weg, maar ik vind het elke keer weer opwindend om de eerste plannen te horen.

Zie Zeitung van Anne Teresa de Keersmaker / Rosas en Naar Damascus van Pierre Audi bij Toneelgroep Amsterdam. Soberheid in het muziektheater en barokke scenografie in de Stadsschouwburg. Heb veel bewondering voor de acteurs in Naar Damascus, Jacob Derwig is fantastisch. Door hem durf ik af en toe ook een beetje te lachen om de vrouwenhaat, maar geloof toch dat de weltschmerz me een beetje koud laat, wat ik niet had verwacht.

Opvallend is wel dat bijna alle voorstellingen reflecteren op onderwerpen die op dit moment binnen Polen spelen, direct of indirect. De oorlog in Afghanistan is, de veranderende kijk op de (na oorlogse) omgang tussen Polen en Joden, de door de tweede wereldoorlog veroorzaakte volksverhuizingen…
Het is een inspirerend verblijf. Goed om even weg te zijn van bureau en computer, om collega’s uit het buitenland te ontmoeten en even wat afstand te nemen van huis en haard. Maar ben na een paar dagen ook weer heel blij thuis te zijn. Ze zijn blij dat ik weer thuis ben en mijn zoon – 8 maanden – herkent me nog…. Gelukkig.

De voorstellingen wisselen nogal van kwaliteit. Het is jammer dat er niets te zien is van de drie grote Poolse regisseurs van dit moment: Lupa, Jarzyna en Warlikowski. Maar de lezing die een dramaturg van Krysztof Warlokowski ons geeft over hun werk is interessant en verhelderend. Leuk ook om van hem te horen dat Warlikowksi het werken met de acteurs van TA geweldig heeft gevonden, omdat ze zo verschrikkelijk goed zijn. Dat wisten we natuurlijk al, maar maakt toch weer trots op ons huisgezelschap…

Zie vrijdagavond al drie voorstellingen: een interessante van regisseur Jan Klata: Transfer, over de gedwongen volksverhuizingen van Duitsers en Polen gedurende en na de 2e wereldoorlog. Maar ook een voor mij tamelijk onbegrijpelijke Baal, en een muziektheater-achtige voorstelling The table: vier mannen rond een elektronisch bewerkte tafel die door het erop slaan, wrijven, blazen etc. muziek maken. ‘Men’ vindt het geweldig, maar het laat mij koud. We zijn in Nederland verwend op het gebied van muziektheater.

Ben naar Warschau voor een showcase Pools theater. Een showcase is een door een theaterinstituut georganiseerd evenement ter promotie van het theater van het betreffende land. Een keur aan programmeurs, festivalorganisatoren en andere belanghebbenden wordt uitgenodigd om zich een paar dagen onder te dompelen in het Pools theater. Waarbij d e nadruk ligt op de nieuwe ontwikkelingen in het Pools theater.
Meestal wordt je erg goed ontvangen, zo ook in Warschau. Ik word opgehaald van het vliegveld en naar het hotel gebracht, om daar anderhalf uur later weer te worden opgehaald voor de eerste voorstelling.

Ik ben een paar dagen door zware verkoudheid (met echte koorts! -al was het slechts voor enkele uren) en door de Raad voor Cultuur geveld geweest. Vandaag weer eens een normale kantoordag. ’s Ochtends overleg over de inhoud en vormgeving van onze maandbrochure. De vormgeving van al ons publiciteitsmateriaal gaat veranderen. Het altijd opgewekte en secure hoofd van de afdeling Marketing&Communicatie wil dan ook de maandbrochure op de schop nemen en daar praten we een tijdje over. Ik wil indruk maken op een oude vriendin door te gaan Dim Summen bij een favoriet Chinees tentje in de Leidsestraat, maar dat tentje blijkt gesloten wegens verbouwing dan wel algehele sluiting. Het wordt dan maar Moorlang. Of Walem, die gooi ik altijd door elkaar. ’s Middags staat vooral in het teken van de Stadsfoyer, de grote culturele horeca voorziening die we aan de voorkant van Schouwburg aan het realiseren zijn. We praten eerst over de inrichting en de planning. Vervolgens schuiven veel medewerkers aan voor een soort kennismaking tussen exploitant (Amsterdam Village Company) en ons. Omdat we veel werk (maar ook invloed) uit handen geven, zal het wel even wennen zijn aan de nieuwe situatie. De problemen worden verkend. Ik moet tussentijds weg voor een contractbespreking met de directeur van het Amsterdams Uitburo. Gaat over kaartverkoop. We zijn er binnen drie kwartier uit. Er wordt gevraagd om champagne. Die is er gelukkig niet, ik houd niet van drank overdag. Door naar het “Vriendendiner” van het Holland Festival. Er wordt wat van het programma gepresenteerd en er wordt gedineerd in de Gashouder op het Westergasfabriekterrein. Er is ook drank, ’s avonds houd ik wel van drank Ik zit aan een leuke tafel met David de Goede, Jeanette van Zadelhoff, Jan Michiel Hessels en Silvia Toth, die nog bruiner is dan ik me eerder al over verbaasde. Jeanette van Zadelhoff, mijn tafeldame, waarschuwt dat ik niet moet drinken als ik verkouden ben. Daarna wordt het nog te laat in de Kring.

 

’s Middags de boekpresentatie van een memoire van Hans Croiset, die afrekent met zijn vader. Wat een moeizame familie. Die Croisetjes zijn Corsetjes. Ik mag het eerste exemplaar in ontvangst nemen en laat de knellende familiebanden onbesproken. Ik grap wat over onze collega’s in Den Haag. ’s Avonds de concept adviezen voor de Raad voor Cultuur lezen, waarvan ik lid ben. Het is de komende dagen veel lezen, heel veel lezen.

Première van ‘Naar Damascus’ van August Strindberg in de regie van Pierre Audi. Het is een matinee op de zondagmiddag Ik loop altijd eerst even door het gebouw en praat met de theatertechnici. De acteurs laat ik bij premières bijna altijd met rust. Die zijn vaak zo zenuwachtig dat ik niets zinnigs bij te dragen heb. En dat Toi Toi Toi roepen komt mij toch altijd wat moeilijk uit de bek. Ik ga naar beneden om met Ivo van Hove en Frank het publiek welkom te heten. Bij het premierepubliek deze keer ook Ronald Plasterk en zijn vrouw Els. Els is erg o.k. en eigenlijk heb ik haar het afgelopen jaar meer gesproken dan haar man. Die minister wordt continue aangesproken en vind dat overigens niet erg. Met Els kun je langer dan een minuut praten. De voorstelling is goed. Grote bewondering voor Jacob Derwig, die op een manier die alleen hij beheerst zwaar depressieve teksten op een lichtvoetige bijna komische manier over het voetlicht brengt. Het stuk is veel minder zwaar dan eenieder verwachtte. Naast mij zit een Zweedse met het originele Zweedse tekstboek. Die raakt geregeld de draad kwijt en moet dan pagina’s doorbladeren. Dramaturge Janine Brogt heeft de tekst immers ingrijpend bewerkt en dat is goed gedaan. Na afloop partijtje in de Rotonde met veel acteurs van TA en veel technici van ons en TA. Stemming is goed. De aan het eind overgebleven acteurs gaan nog eten. Halina Reijn zegt dat ze een tafeltje voor twintig bij de Burger King heeft gereserveerd. Ze vraagt Ivo van Hove mee, die schaapachtig moet lachen.